Forsiden

Emnekatalogen

Søk

Sjanger

Analyse/tolkning (709) Anmeldelse (bok, film...) (634) Artikkel (927) Biografi (262) Dikt (1036) Essay (552) Eventyr (115) Faktaoppgave (374) Fortelling (833) Kåseri (610) Leserinnlegg (119) Novelle (1310) Rapport (621) Referat (173) Resonnerende (204) Sammendrag av pensum (179) Særemne (155) Særoppgave (337) Temaoppgave (1246) Annet (527)

Språk

Bokmål (8054) Engelsk (1612) Fransk (26) Nynorsk (1123) Spansk (11) Tysk (38) Annet (59)
Meny

Du er her: Skole > Som alle andre?

Som alle andre?

Om å ikke alltid følge flertallet.

Tentamensoppgave i 10. klasse i nynorsk (skjønnlitteratur).

Sjanger
Essay
Språkform
Nynorsk
Lastet opp
03.03.2007
Tema
Identitet


Det var heilt stille, nesten. Ute hølja det ned i bøttar og spann, og blada hang nesten ikkje fast på epletrea i hagen lengre. Nokre folk var det heller ikkje å se, dei var vel inne. Det var dei alle saman. Den eineste som var ute no var ein gamal laushund. Han hadde nok ikkje nokre sted han høyrde til han heller. Vindauget begynte å bli for duggete til at eg kunne se noko meir. Når eg tenkte litt var vêret eigentleg fint, ikkje at eg trudde nokon merka det. Dei var vel inne og gjorde som alle andre.

 

Eg smilte når eg gjekk ut av døra. Ute var det ingen, så eg var åleine. Om folk hadde tenkt seg om hadde dei nok sett kor fint regnet var. Dei gjer vel ikkje sånn, dei andre. Når sola er oppe er alle ute, og då er dei ikkje mulig å kose seg. Man kan ikkje ha det gøy når folk nekter å godta at man er seg sjølv. Kan hende eg er rar og merkeleg, men det bryr eg meg ikkje noko om. Berre dei sterkaste og modigste klarar seg. Dei modigste er dei som tør å leve etter sin eigen inspirasjon. Eg prøvde å gjere det. Eg måtte det, kvifor må man vere som alle andre for å bli godtatt? Å vere seg selv er noko av det finaste som fins, eg kan ikkje fortså kva som er så fint med å vere som alle andre. Det å vere seg sjølv gjer kvar dag til ein spennande utfordring. Det er ikkje bra å berre godta dei som er ein kopi av ein sjølv. No smilte eg ikkje lengre. Det hadde slutta å regne, og folk kjem ut i fra husane sine. Dei stygge blikka kom med ein gong. Eg visste nok at dei kviskra i smug. Kvifor ville dei ikkje ein gong snakke med meg? Eller i det minste kunne dei kome med eit lite ”hei”! Nei, dei ville nok aldri seie noko sånt. Det ville vere i mot alle andre.


Legg inn din oppgave!

Vi setter veldig stor pris på om dere gir en tekst til denne siden, uansett sjanger eller språk. Alt fra større prosjekter til små tekster. Bare slik kan skolesiden bli bedre!

Last opp stil