Forsiden

Emnekatalogen

Søk

Sjanger

Analyse/tolkning (709) Anmeldelse (bok, film...) (634) Artikkel (927) Biografi (262) Dikt (1036) Essay (552) Eventyr (115) Faktaoppgave (374) Fortelling (833) Kåseri (610) Leserinnlegg (119) Novelle (1310) Rapport (621) Referat (173) Resonnerende (204) Sammendrag av pensum (179) Særemne (155) Særoppgave (337) Temaoppgave (1246) Annet (527)

Språk

Bokmål (8054) Engelsk (1612) Fransk (26) Nynorsk (1123) Spansk (11) Tysk (38) Annet (59)
Meny

Du er her: Skole > Farlig leik

Farlig leik

En novelle om Robert som er svært glad i å brenne ting.

Sjanger
Novelle
Språkform
Nynorsk
Lastet opp
11.12.2006
Tema
Personlig


Braket frå veden som sprakk båra seg gjennom trommehinna hans, og stakk på ein underleg pirrande måte. Det susa gjennom heile kroppen på ein absolutt tilfredstillande måte. Varmen frå det flammande huset varma meir enn sola kunne. For denne varmen var heilt spesiell, den nådde heile kroppen, adrenalinet bobla inn i han. Han knytte heile kroppen – var verkelig annspent, men likevel rolig. Se fjesa til fortvilte familiar var det han ikkje likte med å være pyroman. Han ville ikkje gjøre desse menneska vondt. Men han kunne ikkje slutte. For han var avhengig i rusen han fikk av å brenne ting, på same måte som ein narkoman er avhengig av sprøytene sine. For sytten år gamle Robert var dette ein leik, men ikkje så heilt ufarleg leik. Og det visste han. Men han greidde ikkje å slutte. Og det at han hadde ADHA gjorde det ikkje akkurat betre. Det var ingen unnskyldning. Sanningen er at det ikkje finnes nokon unnskyldning for å brenna ned huset til familiar. For eit år sidan omkom 3 personar i ein brann påtent av Robert, den yngste av dei bare eit halvt år gammal. Ingen veit at det er Robert. Han skjuler det godt. Han gjer det bra på skulen tatt i betrakting at han har ADHD. Han har godt forhold med foreldra. Og han verken drikk eller røyker. Han er leder for ein lokal antirus klubb. Så kven kunne trudd at ein slik gut ber på så mykje tungt. Han tenker på seg sjølv som to personar. Den han liker best er den ”snille” han.  Der han har mange vener og har eit sosialt liv. Men da han var liten hadde han problem med det faktum at han ikkje er som alle andre. Det er vanskeligare for han å sitje stille. Og det å høyra etter var ikkje så lett det heller. Han fekk aldri med seg beskjeder. Det var ikkje så mange foreldre som likte å ha han på besøk. Han var altfor vill. Men det var ikkje hans feil. Kunne ikkje folk bare skjønne det?


Legg inn din oppgave!

Vi setter veldig stor pris på om dere gir en tekst til denne siden, uansett sjanger eller språk. Alt fra større prosjekter til små tekster. Bare slik kan skolesiden bli bedre!

Last opp stil