Forsiden

Emnekatalogen

Søk

Sjanger

Analyse/tolkning (709) Anmeldelse (bok, film...) (634) Artikkel (927) Biografi (262) Dikt (1036) Essay (552) Eventyr (115) Faktaoppgave (374) Fortelling (833) Kåseri (610) Leserinnlegg (119) Novelle (1310) Rapport (621) Referat (173) Resonnerende (204) Sammendrag av pensum (179) Særemne (155) Særoppgave (337) Temaoppgave (1246) Annet (527)

Språk

Bokmål (8054) Engelsk (1612) Fransk (26) Nynorsk (1123) Spansk (11) Tysk (38) Annet (59)
Meny

Du er her: Skole > ...men saman skal vi klare alt

...men saman skal vi klare alt

Ei forelsking, eit altfor stort sakn og sjølvmord.

Sjanger
Novelle
Språkform
Nynorsk
Lastet opp
04.06.2004


Det banka på døra, ho heiv biten av den knuste spegelen ned i nattbordskuffa og skubba den forsiktig inn, utan ein lyd. Ho hoppa frå skrivebordstolen som stod midt i det blodraude rommet, og opp i senga, trekte dyna heilt opp til halsen og ropte: Dra deg vekk! Personen på den andre sida av døra trossa uttalinga hennar, og opna døra sakte men bestemt. Ho låg med hovudet mot veggen, sa ikkje eit ord. Etterkvart som mor hennar enda ein gong gav henne leksa om kor sliten ho hadde vore det siste året, fylde auga til den unge, altfor unge jenta seg med store mørke, tårer.

 

Ho overhøyrde dei fortvila orda til mor si, tankane hennar fokuserte fullt og heilt på å verte fri. Ho kunne ikkje finne ein einaste utveg. Ho var innestengt, og hadde sørgja for det sjølv, heilt sjølv. Ho følte seg ikkje berre innestengt og rastlaus lenger, men redd. Ho var redd for kva som ville hende dersom nokon oppdaga det. Ho viste godt, altfor godt at det ho gjorde ikkje var rett, men gale, svært gale. Det dårlige samvitet tæra på, åt henne sakte og smertefullt opp frå innsida, og det store mørket i tankane hennar hadde utvida seg kvar dag, kvar time, kvart einaste sekund i kvart einaste minutt. No var dette skumle mørke stort, altfor stort. Ho kunne no så vidt skimte eit lys av håp langt, langt borte. Heilt i det fjerne. Innerst inneviste ho at ho burde fokusere på det lyset til alle tider, aldri flytte blikket frå det håpet ho endå kunne ta tak i, dra mot seg, gjere større. Men etterkvart som lyset vart mindre vart også kreftene hennar mindre. Ho kunne ikkje førestille seg sjølv at ho skulle strekkje ut dei lange, trøtte armane for kjempe for noko ho eigentleg ikkje trudde på. Ho ville berre gjere slik han hadde gjort, bli slukt av det enorme mørket og forsvinne frå alt. Kanskje ville ho då møte han att, fortelje han at han vart sårt sakna, fortelje atter ein gong at ho ikkje kunne fortsette livet utan han i det.


Legg inn din oppgave!

Vi setter veldig stor pris på om dere gir en tekst til denne siden, uansett sjanger eller språk. Alt fra større prosjekter til små tekster. Bare slik kan skolesiden bli bedre!

Last opp stil