Forsiden

Emnekatalogen

Søk

Sjanger

Analyse/tolkning (709) Anmeldelse (bok, film...) (634) Artikkel (927) Biografi (262) Dikt (1036) Essay (552) Eventyr (115) Faktaoppgave (374) Fortelling (833) Kåseri (610) Leserinnlegg (119) Novelle (1310) Rapport (621) Referat (173) Resonnerende (204) Sammendrag av pensum (179) Særemne (155) Særoppgave (337) Temaoppgave (1246) Annet (527)

Språk

Bokmål (8054) Engelsk (1612) Fransk (26) Nynorsk (1123) Spansk (11) Tysk (38) Annet (59)
Meny

Du er her: Skole > Byfolk på landet

Byfolk på landet

Et slags kåseri om Byfolk på landet.

Karakter: 5 (Grunnkurs)

Sjanger
Fortelling
Språkform
Nynorsk
Lastet opp
04.12.2003


Møt Roger, som bur på Fjelltun i Ålesund. Han er 20 år gammal, har alltid budd der, og har ikkje så heidundrandes mykje erfaring frå livet på landet, akkurat. I fjor sommar fekk han ei gledeleg nyheit: Han skulle besøke fetteren sin i Liabygda! Roger sutra og bar seg, trygla og jamra, men foreldra var urokkelege: På bygda skulle han, for å lære slekta si å kjenne. Det blei nok veker Roger seint vil gløyme. Her får du eit utdrag frå dagboka han skreiv under opphaldet:

 

Dag 1:

Jaha, no har det skjedd, kjære Dagbok: Etter ein lang, hard kamp mot diktaturet måtte eg bøye meg i støvet (eller i grusvegen, bør eg vel seie…)Eg måtte forlate dei trygge omgivnadene mine og reise til bygda. Det at eg fekk køyre Merzedes´en til pappa var ein mager trøyst, men eg er likevel takksam; Bussane her ute går maks to gongar i døgnet, og eg kunne risikere å måtte sitje saman med ein av dei innfødde! Slik nærkontakt er eg så absolutt ikkje klar for, eg  anar ikkje korleis ein skal te seg i slikt nærvær.


 

Før eg reiste, var eg innom tanken at kanskje ikkje Liabygda var så aude som ho høyrdes ut. Skjulte det seg ein heilt vanleg, sivilisert stad bak namnet?? .Da eg såg ut vindauget på bilen slo eg raskt frå meg den tanken. Det blei nemlig større og større avstand mellom bustadområda, og landskapet blei gradvis dominert av gardar, marker og åkrar.

Da eg omsider passerte eit grønt stabbur ved sida av eit bygg som innehaldt barnehage, barneskule og ungdomsskule, som opplyst i vegforklaringa, skjønte eg  at eg var framme.

 

Eg gjekk inn i huset der fetteren min bur, og banka på døra. Det neste eg kjente var ei tung duft av parfyme for godt vaksne kvinner og ei voldsam omfamning; Tante Åse.. ” Nei e`kkje de´ `na Rågær så kjøme!! Steikje mej ti, så du he våkst! Ej kjenne dej næsten ikkje att, gut!”

Resten av familien kom strøymande til med liknande utsegn. Eg blei vist opp til eit enormt rom med ei seng med slik storleik at eg mistenkjer ho for å vere berekna for kyr med kolikk.  Men menneskeleg eller ikkje: Sove får eg nok, særleg etter desse utmattande kultursjokka. God natt!

 

Dag 2:

I natt hadde eg ein nifs draum: Nokre gedigne monster kom dundrande etter meg med maskingevær, og ropte: ”Råågæær! No må du komme! De e frukost! Ækte søst, prim og gardsægg stænde på bordet og venta på dej!”  Eg vakna med eit rykk, og innsåg at monsterlydane var kyr, maskingeværa var gjødslemaskina utafor, og gaulinga var tante Åse. Eg kom meg ned til kjøkkenet og fekk vite planen for kvelden: Eg skulle vere med og køyre ein tur saman med Nils og kameratane hans. Det var på denne turen at eg fekk gjennomgå kva som meinast med råning!

 

Eg, Nils og eit utval merkelege vesen køyrde rundt i Nils sin Volvo 240 Turbo injection. Bak følgde Audi Rs4, Ford Sierra og ein Opel Ascona. Desse var alle ”lakkert” på eiga hand, ved hjelp av eit spann Lady 15 og ein målarkost. Andre ting som tydelegvis blir sett på som obligatorisk er breie lavprofildekk, trimma motor (for mest muleg lyd), felgar av aluminium som gjerne kostar meir enn sjølve bilen  og, kanskje aller viktigast: Sota vindauge!

 

Musikken skifta mellom nyaste Absolute Music og Jabbadabbadance, og diverse norske slagarar med Ole Ivars, Torgeir & Kjendisane, Helbillies og Vinskvetten. Desse musikalske meisterverka blei avspelt frå tre 15-tommers basselement installert i hattehylla, og dundra på full styrke så karosseriet, terningane og dei ti måla med wunderbaum rista.

Slik cruisa vi rundt og rundt i 15 km/t på Liabygdas grusvegar, og eg tenkte: Dette er sjarm!

 

Under denne seansen følte eg plutseleg valdsam skralling og skjelving. Livet mitt passerte i revy, og eg tenkte: Dette er slutten: det er jordskjelv, bakken  revjer under oss! Så høyrde eg, midt i all panikken og Ole Ivars med ”Nei, så tjukk du har blitt!…” : ”HÅRREHEITE! Såg dokke!? 120 over ferista! Ny pers!” Eg kan ikkje beskrive kva eg følte da med noko anna enn: Off…..

 

Dag 6:

I dag var det laurdag, og det tyder sjølvsagt fest, til og med her på bygda. Dermed drog eg og Nils til Ole-Per, eigaren av Forden. Der sat heile gjengen nede på rommet hans og røla om bilane sine, alle 14-åringane dei hadde sjans på ,og all spriten dei klarte å helle i seg. Sprit skulle det ikkje sparast på, nei! Alle saman hadde kvar si 1 ½ -liters colaflaske med HB som minte meir om spylarvæske enn om ein drikkevare. Dei var høflege nok til å tilby meg ein ”drink”, og eg svara smilande:  ”Nei, ikkje i dag.” Inni meg lurte eg på om dei verkeleg trudde at eg ville la meg forgifte heilt frivillig.

Legg inn din oppgave!

Vi setter veldig stor pris på om dere gir en tekst til denne siden, uansett sjanger eller språk. Alt fra større prosjekter til små tekster. Bare slik kan skolesiden bli bedre!

Last opp stil