Forsiden

Emnekatalogen

Søk

Sjanger

Analyse/tolkning (709) Anmeldelse (bok, film...) (634) Artikkel (927) Biografi (262) Dikt (1036) Essay (552) Eventyr (115) Faktaoppgave (374) Fortelling (833) Kåseri (610) Leserinnlegg (119) Novelle (1310) Rapport (621) Referat (173) Resonnerende (204) Sammendrag av pensum (179) Særemne (155) Særoppgave (337) Temaoppgave (1246) Annet (527)

Språk

Bokmål (8054) Engelsk (1612) Fransk (26) Nynorsk (1123) Spansk (11) Tysk (38) Annet (59)
Meny

Du er her: Skole > Snøstormen

Snøstormen

Skriv en novelle på nynorsk om en snøstorm.

Karakter: 5

Sjanger
Novelle
Språkform
Nynorsk
Lastet opp
10.08.2009


Det var ei helt vanleg dag som denne. Året var 1859. Midt på vinteren. Kaldt som faen som folk ville sagt. Eg vakna som vanleg til den store klokka som hang på veggen. Den som alltid mamma ringjer i kvar morgon klokka 7. Eg synest den var stygg. Hadde alltid ønsket meg ei ny. Men for å kjøpe ei ny, måtte man ha penge, og det var var noko familien min ikkje hadde noe av.

 

Vi budde i eit lite hus på landet. Du veit eit sånt som liknar på eit skur. Det var bare eit stort rom som heile familien sov i. Pappa, mamma, eg og min lille bror. Han var bare 6 år og eg 17. Vi hadde ikkje ordentleg kjøkken ein gong, bare ei gammal ovn som pappa hadde fått av naboen. Bad hadde vi ikkje, bare ein utedo og ei balje som vi vaska oss i.

 

Kva skulle vi gjort vis pappa ikkje jobba i sagbruket? Sjølv om han ikkje fekk stort for det, var det akkurat nok til å dekke mat, men det var ikkje mye vi fekk. Sånn hadde vi levd igjennom alle år. Mamma måtte vore hemme for å passe ungar og stelle huset, så ho kunne ikkje gå ut i jobb. Og du kunne se at ho så sliten og trøtt ut. Ho så mye eldre ut enn vanleg. Som du sikkert har hørt, så er vi det du kan kalle fattig. Kva ville du gjort for å overleve?


 

«Nå må du vakne!». Mamma ristar i meg. «Skolen ventar, og du har ei lang veg å gå, så mykje som det har snødd i natt» seier ho roleg til meg. Eg sete meg opp i senga, fortsett litt trøtt i augne. Eg kjende eg hadde vondt i foten etter alle gnagsår eg hadde fått etter lær skorne mine. De som eg hadde arva av pappa. Dei var store og utslitne og varma ikkje noe særleg, men dei var sko og dei var alt eg hadde. Eg tar på meg den litt for store buksa mi, den store genseren min og den tykkje vesten av saueskinn. Den hadde eg fått i gave av lensmannen for å ha tatt vare på hestane hans ein gong. Han så vel at eg trengde ho. Eg hadde vel fryse i hjel vis eg ikkje hadde hatt ho.

 

Eg kjem litt for seint på skulen fordi det hadde snødd så mykje den natta. Lillebror hadde gått før meg samen med mora til ei venn han hadde. Eg rakk ikkje følgje han som eg vanleg gjorde. Men det gjerde vel ikkje noko for ei gang skyld?

 

Skuledagen kom og gjekk som alle andre dagar. Eg blei mobba som vanleg for klæra mine. På vegen heim skal eg alltid hente lillebroren min, fordi han finne ikkje vegen heim sjølv enda. Han er vel litt for lita for det? Eg gjekk til den andre bygginga på skuleplassen. Den bygginga som er for førsteklassingane. Mens eg gjekk opp dei få trappetrinna opp til døra, kunne eg nesten føle at noko var gale. Det var som om det låg noe trøbbel i lufta. Eg så opp på himmelen og kjende frysninger ned over ryggen. Dei skyene som eg så, var ikkje vennlege. Store, grå og stygge. Det var ein ny storm på veg, og denne så ekstrem ut. Best å komme seg fort heim, tenkte eg. Eg tar eit tungt andedrag, og bankar på døra. Eg hører fottrinn innanfor, og døra opnar seg sakte. Ut kjem ei gammal dame, men masse skrukker, rynker og ei pekestokk i handa! Eg skar ei liten grimase, og håpa på at ho ikkje så den. Typisk lærer, tenkte eg. «Ja?» Seier ho. «Frue, eg sjå etter lillebroren min, Håvard, er han her? Han skulle ha slutta nå.» seier eg roleg, samtlege som eg prøver å unngå å se på alle rynkene. «Han er dessverre ikkje her. Vi slutta for ein time sia.» Augne min blei med ein gong helt svarte og eg følte ei redsel inni meg. Kvar kan han vare, nå som det er ein snøstorm på veg?!

 

Eg rekkjer ikkje ein gong å seie hade, og seter på sprang. Tankane mine rase inn i hue mitt. Tusen tankar. Eg spring til eg kjenner blodsmak i munnen. Nå har det begynt å snø, og eg veit at stormen ikkje er langt unna. Det buldrar i det fjerne, og eg veit at det kjem til å bli fort kaldare ute. Eg får auge på nokon fotspor. Det må vare han tenkjer eg! Dei leder mot skogen... Eg grøsser ved å bare tenkje på den mørke skogen på denne tida av året. Vis eg hadde sett dette igjennom hans augne, skal eg si sikkert at han begynner å bli redd, for han veit vel ikkje kvar han er og han ser at det er ei storm på veg. Sånne stormar som Mamma har sagt vi skal halde oss unna. Kordane skal eg klare å finne han før stormen tar oss igjen? På ei anna side, det er kanskje slik at eg ikkje finne han...

 

Det har begynt å blåse. Eg hører jamring mellom trærene der eg står midt inne i skogen. Kvistar knirke og det har begynt å snø digre kjerringar. Snøen er kram; eg kjenner det når eg går bortover. Augne mine er vid opne for å kunne sjå betre i mørket. Men det hjelper ikkje. Dei er fulle av tårer. Eg sete meg med på kne og sjå i bakken. Tårar som renner for at eg kanskje kan ha mista lillebroren min for alltid. Tårar som renner for at eg må sjå ansikta til Pappa og Mamma når dei kanskje får vite at dei har mista sin einaste gut. Kordane i alle dagar kjem dei til å reagere?!

Legg inn din oppgave!

Vi setter veldig stor pris på om dere gir en tekst til denne siden, uansett sjanger eller språk. Alt fra større prosjekter til små tekster. Bare slik kan skolesiden bli bedre!

Last opp stil