Forsiden

Emnekatalogen

Søk

Sjanger

Analyse/tolkning (709) Anmeldelse (bok, film...) (634) Artikkel (927) Biografi (262) Dikt (1036) Essay (552) Eventyr (115) Faktaoppgave (374) Fortelling (833) Kåseri (610) Leserinnlegg (119) Novelle (1310) Rapport (621) Referat (173) Resonnerende (204) Sammendrag av pensum (179) Særemne (155) Særoppgave (337) Temaoppgave (1246) Annet (527)

Språk

Bokmål (8054) Engelsk (1612) Fransk (26) Nynorsk (1123) Spansk (11) Tysk (38) Annet (59)
Meny

Du er her: Skole > Einsam

Einsam

Om ensomhet og fisking.

Sjanger
Novelle
Språkform
Nynorsk
Lastet opp
16.11.2000


Vatnet. Vinden. Disen. Alt perfekt. Vannet stille. Vinden sval. Disen lett. Perfekt harmoni. Bare avbroten av vage plask, men ikkje så ofte. Straumen heller ikkje for sterk. Eg tok fatt åra og tok til å padle utover. Tjernet var djupt, vatnet mørkt. Einaste livsteikn var ugla si svake kurring langt borte. Aleine var eg. Aleine med tankane og verda. Verda vart ein god plass å væra. Plaska høyrast oftare, og ein god stund seinare sit eg i vika i andre enden av tjernet med skjelvande fingre. Tid eksisterer ikkje. Temperaturen gjer det vanskelegare å handtere små ting. Små fluer. Eit lite stikk, og blod på fingeren. Men det går fort over, i spenninga over å legge flua i fin buen linje mot buskane på land. Disen har letna, og sola kiker inn gjennom tette tretoppar. Vatnet er grunnare der inne. Mørke ryggar flytt seg sakte, døsne av det kalde vatnet. Sola varmar meir. Meir liv. Flua synk. Nytt kast. Nyt sola, og vatnet eg er heilt einsam. Eit bitt, og det stille vatnet er forandra til ein arena. Ein kamp mellom menneske og fisk. Hissig knurring frå snella, men fisken er døsen enda, og kampen ender etter kort tid. Mennesket seirar. Naturen vinn uansett. Den mørke ryggen er atter på sin plass, der han høyrer heime. Og det blei med det eine kastet. Då eg fortsette å kaste, var vatnet heilt daudt, som om draugen sjølv skulle ha skremd fisken burt. Eg veit ikkje kor lenge eg sat der, men ørreten lot vente på seg. Kast etter kast, men uten hell. Først da sola hadde varma nokre timar eller så, blei det liv i vatnet igjen. Kampen tok til på nytt, og fleire gongar måtte naturen gi tapt for mennesket. For ei kort stund. Fisken var vakker, mørk rygg, raude prikkar langs sida, blank buk. Eit sjeldant attraktivt bytte for ein ivrig sportsfiskarsjel, aleine i ein lita verd for seg sjølv. Ei verd der fred og stille herskar, der uorden og kaos er ukjend. Tida går vidare, einsam. Vatnet blir atter stille, men om enn for ikkje så lenge. Eg byter flua. Ho var pjuskete og sliten etter kjempinga. Ørreten er framleis villig til å bite, og fleire gongar blei flua slukt nesten før ho tok vatnet. Det var vel på eftan ein gong, sola varma. Ein kunne høyre at fuglar og dyr var komne til liv, småfuglane kvitra lystig i toppane, mens nokre kuer rauta hest på eit jorde der bak eg er heilt einsam. No var vatnet for varmt i overflata, og ørreten dukka nok ned på djupare vatn, som eit troll for å sleppe unna solas livgivande strålar. No først kjenner eg at magen knurrar av svolt. Det er fleire timar sidan eg har ete, så eg tar ei pause, og lar ørreten kvile der nede på botn. Beitar vel den og. Men matlysta er liksom ikkje der. Det er noko anna som lokkar, men eg veit at eg må vente. Så eg tvingar maten inn, og lar kroppen kvile. Eg padlar tilbake til land, og legg meg for å sove i skuggen.

Legg inn din oppgave!

Vi setter veldig stor pris på om dere gir en tekst til denne siden, uansett sjanger eller språk. Alt fra større prosjekter til små tekster. Bare slik kan skolesiden bli bedre!

Last opp stil